++== PUG ==++

“begin began begun เริ่มต้น”
ท่องกันมาตั้งแต่เด็ก และทุกครั้งที่อะไรสักอย่างจบลงก็ต้องมีคนมาบอกว่า นั่นคือการเริ่มต้นใหม่ ผมเลยงง ๆ เหมือนกัน ว่าสรุปแล้ว มันจะไปจบลงที่ไหนหว่า
บ่นไปตามเรื่องตามราวครับ Blog นี้ว่าจะเลิกอัพไปแล้วด้วยซ้ำ เพราะไปยุ่งวุ่นวายกับ Hi5 ของตัวเอง(ก็สาวๆเยอะนี่เนอะ)  ไปทำ Blog ใหม่อีกที่นึง (ยังไม่บอกตอนนี้นะครับ ทำกับเพื่อนๆสองคน ไว้เป็นรูปเป็นร่างเดี๋ยวคงจะมาบอกกล่าวกัน) แม้กระทั่งไปเปิด blog ใหม่ก็แล้ว แต่แรงพยายามมันก็ไม่ส่งผลดังหวัง(ขอสำนวนนิดนึง) ก็แปลว่าขี้เกียจนั่นแหละครับ บวกกับ pugchato แห่งนี้บทความเยอะกว่า อัพมานานกว่า เลยตัดสินใจกลับมาสร้างสรรค์ที่นี่ต่อก็แล้วกัน
ผมเป็นโรคอย่างนึง ไม่รู้ใครเป็นรึเปล่า ถ้าจะทำอะไรชอบในแบบที่เรียกว่า “เริ่มต้น” ไม่ชอบ “สานต่อ” ทั้งๆที่สานต่อมันง่ายและมีประโยชน์กว่า ที่ผมบอกว่าเป็นโรค เพราะผมอยากบอกในมุมที่แนวคิดนี้ไม่ดีครับ หลายครั้งอะไรที่มันไม่ clean ก็อยากเริ่มใหม่ไปเลย ทั้งๆที่ปัญหามันยังพอแก้ได้
อย่างเช่น windows มีปัญหา ผมชอบลงใหม่ไปเลยมากกว่า ของพังผมก็ชอบซื้อใหม่ไปเลย ทะเลาะกับแฟนก็หาแฟนใหม่ไปเลย(อันนี้ล้อเล่น)
คงต้องปรับปรุงนิสัยนี้กันสักครั้ง เพราะมันทำให้ชีวิตยุ่งยากขึ้น และเป็นคนชอบตัดปัญหาทั้งที่แก้ไขได้ สุดท้ายจะกลายเป็นคนหนีปัญหาเอา
ยืนยันว่า blog นี้กำลังจะเติบโตอีกครั้งครับ ติดตามชมกันต่อไป

คุณครูสั่งให้ฉันเขียนเรียงความเรื่องเพื่อน แต่ฉันไม่รู้จะเขียนถึงใครดี เพราะฉันมีเพื่อนหลายคน บางคนก็อ้วนบางคนก็ผอม บางคนก็มีเงิน แต่บางคนก็ไม่มีเงิน(เช่นเดียวกับฉัน) ฉันเลยยกมือถามคุณครูไปว่า จะเขียนถึงเพื่อนคนไหนดี คุณครูตอบมาว่า เล่าเรื่องเพื่อนสักคนที่อยากเล่าที่สุดมาก็ได้
เพื่อนของฉันหลายคน ก็มีเรื่องเล่าหลายเรื่อง แต่เพื่อนคนหนึ่งอยากให้ทายกันว่าเป็นใคร
เพื่อนของฉันเป็นผู้ชาย
เพื่อนของฉันเกิดที่จังหวัดหนึ่งในภาคตะวันตก
เพื่อนของฉันเป็นคนรูปร่างสมส่วนในแบบของเขา
เพื่อนของฉันเป็นคนชอบโวยวายแม้เวลานอนหลับ
เพื่อนของฉันเล่นกีต้าร์เป็นด้วยหละ
เพื่อนของฉันชอบแต่งเพลงด้วยนะ
เพื่อนของฉันชอบโลโซเพราะเพลงที่เขาแต่งทำนองเหมือนของพี่เสกเลย
เพื่อนของฉันเป็นคนรักเพื่อน
เพื่อนของฉันทำให้ฉันรู้ว่าเพื่อนที่ดีต้องเดินสี่ขาได้
เพื่อนของฉันไม่ยุ่งกับอบายมุขทุกชนิดยกเว้น เหล้าบุหรี่ และเรื่องใต้สะดือ
เพื่อนของฉันเป็นเสือแก่แม้จะหมอบอยู่นาน แต่เวลาหาอาหารเขี้ยวเล็บก็แพรวพราว
เพื่อนของฉัน บางครั้งเขาก็บอกว่า ปู่เขาชื่อปอ(บ้านอยู่แถวเทเวศน์)
พวกเธอทายได้ไหมว่าเพื่อนของฉันเป็นใคร
ว้า…ฉันเลยไม่ได้เขียนเรียงความเลย พรุ่งนี้ต้องถูกคุณครูตีแน่เลย แต่ถ้าฉันบอกว่า เพื่อนของฉันมีพี่ชื่อโอ ถ้าคุณครูตีฉัน เพื่อนของฉันจะไปฟ้องปู่ปอ คุณครูคงไม่ตีฉันแน่ๆเลย
งั้นฉันขอตัวไปจัดกระเป๋า และเข้านอนก่อนนะ เดี๋ยวตื่นไม่ทันไปเคารพธงชาติ
ก่อนนอนฉันต้องท่องคำพังเพยประจำใจ
บุคคลที่เป็นตำนานย่อมเป็นตำนาน
ฝันดีฮับ

ตื่นมาแบบหงุดหงิด เพราะอากาศร้อนๆๆๆๆๆๆๆๆ
ปวดหัว เพราะเมื่อคืนซัดเบียร์มาเยอะ
เซ็ง เพราะขาเจ็บมาสองบอาทิตย์แล้วตอนนี้ก็ยังไม่หาย
ดีใจ เพราะตอนนี้มีเงินอยู่ในบัญชีแล้ว เย้ๆๆๆ
ใจหาย เพราะเงินในบัญชีเกือบทั้งหมดต้องเอาไปใช้หนี้
ปีใหม่ ชีวิตของเราจะเป็นยังไงหนอ
ปีใหม่ ศิลปากรจะเป็นอย่างไรหนอ
ปีใหม่ ประเทศไทยของเราจะเป็นอย่างไรหนอ
ปีใหม่ โลกของเราจะร้อนจนละลายไหมหนอ
ปีใหม่ จะได้ถูกหวยสักครั้งในชีวิตไหมหนอ
ชอบ ที่ได้เห็นอะไรเป็นไปดังใจคิด
ชอบ ทีท้องฟ้ายังคงเป้นสีฟ้าเสมอ
ชอบ ที่ชีวิตที่ไม่ัยังต้องกังวลอะไร
ชอบ ที่ผ่านอุปสรรคมาได้
ชอบ ที่นึกเรื่องราวดีๆในชีวิตได้เสมอ
แต่เวลาก็ผ่านไปผ่านไปผ่านไป ไม่เท่าไรก็ล่วงเลยไปหนึ่งปี ชีวิตก็เดินทางไม่เคยหยุด สุดท้ายเราจะไปอยู่ที่ไหน ทำไมคนเราต้องดิ้นรน ทนสู้เพื่ออะไร ใครกำหนดเส้นทางชีวิต คิดอะไรทำไมไม่ตรงกรอบ ชอบทำอะไรไม่เหมือนใคร ไม่เป็นที่ยอมนับสองสังคม ตรมใจเพราะอยากไปตามทาง อย่างไรจึงเรียกว่าถูก ปลูกบ้านชีวิตตัวเอง เกรงใจคนอื่นพังแน่ แย่ไปก้ตัวของกู รู้อยู่ว่าชอบอะไร ไม่สนสายตารอบข้าง กางแขนเผชิญปัญหา เวลาจะพิสูจน์เอง

หลังจากบ้านเมืองอึมครึมมาปีกว่าๆ ในที่สุดก็มีการเลือกตั้งจนได้ และก็ดีใจอีกเหมือนกัน พรรคที่ผมเชียร์คือ พรรคพลังประชาชน หรืออย่างที่รู้ๆกันว่า ก็คือพรรคไทยรักไทยเดิม ได้รับเลือกเข้ามามากที่สุดอีกครั้ง
โดยปกติพรรคที่ได้รับเลือก ส.ส. เข้ามามากที่สุด ก็จะได้เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล และนายกรัฐมนตรีก็จะมาจากพรรคนั้น
แต่คราวนี้มันแปลกๆแฮะ ถึงแม้จะได้รับเลือกเข้ามาเป็นอันดับหนึ่ง แต่ก็ยังไม่แน่ว่าจะไปเป็นรัฐบาล สำหรับพรรคพลังประชาชน
ก็พรรคประชาธิปัตย์ออกมากล่าวอย่างชัดเจนว่า พร้อมจะเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล ถ้าพรรคประชาชนจัดตั้งไม่ได้
โดยหลักการแล้วมันก็ต้องเป็นอย่างนั้น เพราะยังไงประเทศไทยก็ต้องมีรัฐบาลใหม่ พอกันทีกับเผด็จการ ถ้าจะรวมกับทำให้พรรคที่ได้ ส.ส. เป็นอันดับหนึ่งต้องไปเป็นฝ่ายค้าน ก็เป็นเรื่องที่ทำได้ เพราะกฎหมายเปิดโอกาสให้
แต่โดยความรู้สึกแล้ว รู้สึกได้เลยว่า ประชาธิปัตย์ “หน้าด้านมาก”
ถ้ารักในประชาธิปไตยอย่างชื่อพรรคจริง ก็ควรจะตระหนักบทบาทตัวเองได้ว่า ในเมื่อพรรคคู่แข่งได้อันดับหนึ่ง พรรคตัวเองได้อันดับสอง ก็ควรหลีกทางไปเป็นฝ่ายค้าน
เพื่อสร้างระบบรัฐสภาที่เข้มแข็ง
แต่นี่กลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ประชาธิปัตย์กำลังพยายามสร้างรัฐบาลที่อ่อนแอ และกำลังพยายามทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ พยายามเข้าไปในที่ที่ไม่ควรอยู่
ประชาชนส่วนใหญ่ตอบแล้ว ว่าต้องการให้พรรคใดบริหารประเทศ
ไม่ชอบประโยคหนึ่งที่นายสุริยะใสกล่าวว่า “คนชนบทเลือกรัฐบาล คนเมืองล้มรัฐบาล”
ถ้าอย่างนั้นก็ต้องบอกกันไปเลยว่า คนชนบทยังมีหัวใจของประชาธิปไตยมากกว่าคนเมืองหลายเท่านัก
ช่วงนี้อ่านหนังสือพิมพ์วันต่อวันครับ
อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด